ทำได้แค่หลอกตัวเองให้จิดใจไม่วุ่นวาย ทั้งที่รู้อยู่ว่ามีเค้าอยู่เต็มหัวใจ
ถ้าเป็นเมื่อวาน จะเขียนอะไรคงต้องคิด คงต้องเกรงใจ
วันนี้คงไม่ต้องอีกแล้ว เพราะเธอคงจะไม่เข้ามา ไม่สนใจ
ต้องทำเป็นเข้มแข็งไป อย่าให้เค้ารู้ว่าเราเสียใจ ต้องยิ้มให้เค้า
ต้องทำเหมือนเป็นเพื่อนเธอให้ได้ ไม่อยากทำให้เธอลำบากใจ
ไม่อยากให้เธอต้องตีห่างออกไป ได้แต่มองเธอกับเค้าเท่านั้น
ทำเป็นปากดีบอกเธอไปว่าให้พยายาม เรื่องเค้าคนนั้น
ทั้งที่ในใจมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ได้แต่ฝืนยิ้ม ทั้งที่ในใจเหนื่อยล้าเกินทน วันนี้พึ่งจะเข้าใจว่า
การเหนื่อยจนไม่อยากจะหายใจมันเป็นยังไง อยากจะหยุดความคิด
อยากจะหยุดความเสียใจไว้เพียงเท่านี้ แต่ทำไมน้ำตามันไม่ยอมหยุดไหล
รู้ทั้งรู้ว่าเค้าไม่มีวันกลับมา รู้ทั้งรู้ว่าเค้าไม่รับไม่รู้ไม่สนใจว่าเราจะเป็นอย่างไร
รู้ทั้งรู้ว่าสุดท้าย ก็ยังเหลือเพียงเรากับน้ำตา ที่ตรงนี้
ใจไม่สามารถจะเปิดรับใครได้เลย คิดถึงเธอ คิดถึงเรื่องของเราตลอดเวลา
วันนี้ฉันยังไม่พร้อมจะคุยกับใคร เกลียดความอ่อนแอแบบนี้
เมื่อไหร่จะจบจบไป ความเสียใจที่มี ไม่อยากทรมาน
;(;(;(